Palmy wielkanocne – historia, tradycja i zwyczaje ich zdobienia

Wielkanoc to nie tylko zajączki, babki, mazurki i koszyczki ze święconką, ale także kolorowe palemki. W wielu regionach to najbardziej charakterystyczny element obchodzenia Świąt Wielkiej Nocy. Palma wielkanocna to nic innego jak gałązka palmy lub wierzby albo wiązanka żywych i suszonych roślin.

Palmy wielkanocne – tradycja

Przygotowywana jest na pamiątkę wjazdu Jezusa do Jerozolimy i święcona podczas uroczystości Niedzieli Palmowej. Palemka ma bardzo długą historię. Już w IV wieku w Jerozolimie odbywały się procesje z palmami. Ten zwyczaj bardzo szybko rozpowszechnił się w Hiszpanii, Galii oraz na wschodzie. Z kolei kościół zachodni zaczął przejmować ten zwyczaj już w V wieku, a w XI wprowadzono do liturgii Niedzieli Palmowej święcenie gałązek zielonych, czyli palm wielkanocnych. Polski kościół także święci palemki od XI wieku – w Niedzielę Palmową jest święcenie, w Wielką Sobotę są palone te zeszłoroczne, a w środę popielcową w następnym roku popiół z tych spalonych palm używany jest do znaczenia i posypywania głów wiernych.

U nas bazą do stworzenia palemki są często wierzbowe witki, gdyż wierzba szybko budzi się do życia i jest też ona znakiem zmartwychwstania i nieśmiertelności duszy.

Wiele regionów ma swoje charakterystyczne palemki różniące się techniką wykonania i wyglądem. I tak na przykład palma kurpiowska powstaje z pnia ś